Ik koop al jaren bijna geen juwelen meer. Van één winkel liggen er nu vier in mijn kastje.

Het is dat kransje kleine steentjes rond de grote dat het doet. Dat vangt licht. Van de andere kant van de kamer ziet niemand het, maar iemand die tegenover u aan tafel zit wel.

Dat is precies de maat die ik wil. Ik heb er geen behoefte aan dat mensen naar mijn handen kijken. Ik vind het wel plezant als iemand halverwege een gesprek zegt: dat is een schone ring.

Ga eens kijken naar wat er tegenwoordig in de winkelstraat ligt. Alles is dun, alles is goudkleurig, alles is leeg. Mooi genoeg voor mijn dochter. Voor mij zit er niets tussen.

Wat ik zocht zonder dat ik het wist, was kleur. Blauw, groen, rood, paars. De ring met die grote kussenvormige steen heb ik genomen omdat die er binnen bij de lamp helemaal anders uitziet dan buiten in het daglicht. Ik heb daar de eerste week meer naar zitten kijken dan ik durf toe te geven.

De eerste dagen deed ik hem nog af voor de afwas, uit gewoonte. Dat doe ik allang niet meer. Hij is mee geweest naar zee, hij is mee onder de douche geweest, en hij ziet er nog uit zoals de dag dat hij aankwam.

Op hun site staat dat de juwelen tegen water kunnen en niet aanlopen. Dat zeggen zij. Wat ík kan zeggen is dat mijn vinger niet verkleurd is en dat ik er na elf weken niet meer over nadenk. Dat is bij mij nog nooit gebeurd met iets van dertig euro.

Dit is eigenlijk het stuk waarvoor ik dit schrijf.

Een week of drie later ben ik nog eens op die site gaan kijken, met het idee: die ene ring was een meevaller, de rest zal wel opvulling zijn. Zo gaat dat meestal bij zulke winkels. Eén ding dat klopt en tweehonderd dingen die er net naast zitten.

Ik heb een halfuur zitten scrollen en ik had er elf opzijgezet. Elf. Ik, die niets koopt. Wat mij het meest verbaasde was een ring die eruitziet alsof hij van mijn grootmoeder geweest is: bewerkt, met een bloem erin, niet glad en nieuw. Zoiets vind ik in de winkelstraat gewoonweg niet meer.

Ik was begonnen bij de ringen en ik ben blijven hangen bij de armbanden. Er staan ook kettingen en oorbellen, en een heleboel setjes waar meerdere stukken samen in zitten.

Dat laatste is voor mij eerlijk gezegd een oplossing. Ik heb nooit geweten wat bij wat past, dat is een gave die ik niet gekregen heb, en bij zo'n set is dat al voor u beslist. De Éclat Armbandset is er zo een. Die gaat 's morgens in één beweging aan en ik moet er verder niet over nadenken.

Het zijn er uiteindelijk vier geworden. De ring van bij mijn schoonzus, de ring met de kussenvormige steen, die antieke met de bloem, en de armbandset.

Die laatste drie heb ik in één keer besteld, want ze stonden toch alle drie in mijn mandje. Pas bij het afrekenen zag ik dat er dan nog korting af gaat: bij twee stuks tien procent, bij drie vijftien, bij vier twintig. Dat wist ik op voorhand niet. Het was een meevaller achteraf, geen reden vooraf.

En dat is het punt dat ik wil maken. Ik ben niet op zoek gegaan naar vier juwelen. Ik ben één ring gaan bekijken en ik kwam er een winkel tegen waar ongeveer alles gemaakt lijkt voor vrouwen van mijn leeftijd in plaats van voor die van mijn dochter.